1# Harry :)

Był wieczór. Siedziałaś na łóżku. Ta rzeczywistość Cię przytłaczała. Wyciągnęłaś z szuflady JĄ. Twoją przyjaciółkę, ale zawsze nie miałaś odwagi jej użyć. Patrzyłaś się na nią z zastanowieniem: „ Użyć czy nie użyć”. Bałaś się tego, ale jednak miałaś tego dość. „ Niby ból, ale ukojenie.” – pomyślałaś. Ubrałaś bluzę, schowałaś JĄ do kieszeni i ruszyłaś w stronę parku. Szłaś już prawie pustymi uliczkami Londynu. Byłaś już w parku i poszłaś na „swoje” wzgórze, z którego było widać panoramę Londynu. Usiadałaś na trawie i się przyglądałaś. Mogłaś tam siedzieć godzinami. Jednak dziś nie było tak pięknie jak kiedyś. Przypomniało Ci się o NIEJ. Wyciągnęłaś ją i bez żadnego zastanowienia zrobiłaś kreskę. Syknęłaś z bólu, ale zaraz poczułaś ukojenie. Trwało to chwilę. Zrobiłaś jeszcze kilka kresek i patrzyłaś jak krew spływa po twojej ręce. Nagle usłyszałaś jak ktoś tu się zbliża. Szybko schowałaś żyletkę do kieszeni a rękę zakryłaś rękawem bluzy. Obok Ciebie stanął chłopak z burzą loków. Patrzył przed siebie, bo bał Ci się spojrzeć w oczy.? Sama nie wiedziałaś. Gdy tak myślałaś on spytał.

- Dlaczego to zrobiłaś.?

- Ale co.? – nie wiedziałaś o co chodzi.

- Nie udawaj, że nie wiesz… - przerwał – przyglądałem Ci się. Powiedz, po, co.?

- Sama nie wiem. Może, dlatego, że świat mnie przytłacza i nie mam po co żyć a zwłaszcza dla kogo.

- Każdy ma, dla, kogo żyć. Nawet ty. Pomyśl co by zrobiła osoba, która przygląda Ci się od dawna. Mi też jest ciężko w życiu. Też to robiłem, ale gdy ujrzałem JĄ ( tu zrobił nacisk na to słowo) postanowiłem przestać.

- A w ogóle, kim ty jesteś żeby mi mówić, co mam robić. – spytałaś lekko podenerwowana

- A nie przedstawiłem się Harry Styles.

- Miło mi [t.i.]. A ty, czemu to robiłeś.?

- Jak to, po co.? Po to samo, co ty.

-A, kto jest tą osobą, dla, której przestałeś to robić.?

- Powiem Ci jak się lepiej poznamy. A teraz chodź, bo jest już późno.

Harry pomógł Ci wstać i odprowadził do domu. Cały czas myślałaś, o kogo chodzi. Zanim się obejrzałaś byliście już pod twoim domem.

- Dziękuję, że mnie odprowadziłeś.

-Ależ to dla mnie przyjemność. Podałabyś mi twój numer.? No wiesz, żeby się lepiej zapoznać.

- Jasne. Daj komórkę to Ci zapiszę.  

Harry wyciągnął komórkę po czym Ci ją podał.

- Haha. Bardzo śmieszne. Może ją tak odblokujesz.?

- Aaa. Zapomniałem. Już. Proszę.

Odblokował telefon, po czym zapisałaś mu swój numer. Pożegnałaś się i weszłaś do domu. Nim zdążyłaś wejść do pokoju otrzymałaś wiadomość. Tak jak myślałaś był on od Harry’ego.: „ To co jutro o 18 na górce.?”. Wystukałaś szybko odpowiedź.: „ Okey, ale pod jednym warunkiem. J” Dostałaś odpowiedź zaraz po tym jak odłożyłaś  telefon.: „ Jakim.? ;O” odpisałaś.: „ To będzie ‘’nasze’’ miejsce do spotkań”. Zgodził się. Przed snem założyłaś jeszcze bransoletki żeby zakryć rany.

*Następnego dnia*

Wstałaś z pozytywnym nastawieniem do życia. Wszystko, co Cię przytłaczał zrobiło się lepsze i zapomniałaś już o tym, co robiłaś. Teraz liczyła się ta chwila i ten moment, w którym jesteś. Zerknęłaś na wyświetlacz telefonu. Była 10:23 a, że nie chciało Ci się jeszcze wstawać, chwyciłaś laptopa z półki i przeglądałaś wszystkie portale internetowe o strony. Postanowiłaś dodać do listy obserwowanych Styles’a, ale tam co zobaczyłaś Cię z szokowało.

-On jest w zespole.? – spytałaś sama siebie – Nie to nie możliwe. Ale w sumie jeszcze Go nie znam. Może mi powie. – myślałaś. Mimo to kliknęłaś „Obserwuj”. Przeczytałaś ostatni Tweet, który dodał niedawno: „ Boje jej się powiedzieć, kim tak naprawdę jestem xoxo.”. Zdziwiłaś się, ale że nie mogłaś się powstrzymać odpisałaś na ten tweet.: „ Powiedz jej prawdę. Zdobądź się na odwagę. Jeśli to uszanuję jest Ciebie warta, a jeśli nie. Odpuść. Może zrozumie swój błąd.” Zamknęłaś laptopa i poszłaś na późne śniadanie. Postanowiłaś, że zjesz coś lekkiego, bo i tak za godzinę obiad. Zabrałaś z lodówki jogurt  i siadłaś na kanapie oglądając jakiś program muzyczny. Oglądałaś tak do obiadu. Zjadłaś go i poszłaś do swojego pokoju. Miałaś jeszcze 3 godziny mimo to zaczęłaś się szykować. Długo myślałaś nad tym, co założyć aż w końcu zdecydowałaś się na czarne Converse, dresy, białą bluzkę z napisem „ I <3 NY” i do kompletu szarą bluzę. Włosy związałaś w niedbałego koka. Zbierając po drodze słuchawki wyszłaś w rytmach piosenek The All American Rejects. Szłaś na ‘’wasze’’ wzgórze. Po 10 minutach byłaś na miejscu. Usiadłaś na trawie i czekałaś na niego. Spojrzałaś na zegarek dochodziła 18. Czekałaś na niego już 30 minut a on nie przychodził. Sprawdziłaś czy nie dostałaś sms. Jednak nic nie dostałaś. Poczekałaś jeszcze 30 minut. Nie przyszedł. Wystawił Cię.  Oszukał. Wstałaś, po czym otrzepałaś się z trawy i szłaś w kierunku Londynu. Po drodze, gdy tak o tym myślałaś zebrało Ci się na płacz. Od razu jak weszłaś do domu pobiegłaś do swojego pokoju, rzuciłaś się na łóżko i zaczęłaś płakać. Nagle ktoś dotknął twoich pleców. Szybko się podniosłaś. Wytarłaś łzy i zobaczyłaś jego. Patrzyliście sobie w oczy, żadne nie miało odwagi się odezwać. Patrzyłaś w jego oczy pełne smutku i żalu. W końcu zdobył się na odwagę i zaczął.

- [t.i.] ja… - przerwał. Widać było, że to mówił sprawiało mu wiele trudności. – stchórzyłem, bo bałem Ci się powiedzieć, kim naprawdę jestem. Chciałem w twoim towarzystwie być sobą a nie jakimś sławnym HARRY’M STYLESEM. – mówiąc to zrobiło Ci się Go żal.

- Nie lepiej było mi powiedzieć prawdę.? Jeśli być poprosił traktowałabym Cię jak nastoletniego chłopaka . – uśmiechnęłaś się. Harry odwzajemnił uśmiech. Rozłożyłaś ręce w geście żeby Cię przytulił.

- No na co czekasz.? Przytul mnie.!

Jak powiedziałaś tak zrobił. Siedzieliście tak w tuleni cały wieczór. Nim się obejrzałaś zasnęłaś wtulona w niego.

*6 miesięcy później*

Kiedy siedzieliście u Ciebie w pokoju Harry nie był obecny. Czułaś się jak byś mówiła w końcu się zdenerwowałaś.

- Harry czy ty mnie w ogóle słuchasz.? – spytałaś lekko podenerwowana.

-Yyy… co.? Przepraszam zamyśliłem się. – odpowiedział myśląc.

- Aha, czyli ja sobie mogę mówić, a ty będziesz sobie rozmyślać. ZAJEBIŚCIE. – nadal byłaś zdenerwowana tylko, że bardziej.

-[t.i.] to nie tak ja po prostu… - przerwał jakby chciał powiedzieć, ale nie mógł i zaczął się jąkać. – bo ja no yyy… eee….

- Harry do rzeczy.! Prosto z mostu.

- Kocham Cię. – wyszeptał na tyle żeby można było usłyszeć.

- Ja Ciebie też. – powiedziałam. Z jego miny można było się domyślić, że myślał, że nie usłyszałam.

- Serio.? – zapytał z iskierką nadziei. Wtopiłam się w jego usta i tkwiliśmy tak kilka minut.

- Taka odpowiedź wystarczy.? – spytałaś z uśmiechem.

- Jak najbardziej . – powiedział po czym znów zaczęliście się całować.